ตอนที่ 12 หวนคืนสู่ชีวิต

ตอนที่ 12 หวนคืนสู่ชีวิต

นางถลึงตาใส่เขาอย่างค้อนเคือง แนะนำเสียงกลับแฝงความสนิทสนมที่แม้แต่ตนเองก็ไม่ทันรู้ตัว “ห้ามหัวเราะนะ! ดึกดื่นค่ำคืน ฟันขาววูบวาบ น่ากลัวนัก!”

เหมียวชุนเซิงรีบเม้มปากทันที แต่รอยยิ้มในดวงตากลับซ่อนไว้ไม่มิด แพรวพราวประหนึ่งมีหมู่ดาวร่วงหล่นลงไป

หลังล้างหน้าล้างตาอย่างง่าย ๆ ทั้งสองก็นอนเคียงข้างกันบนเตียง

พวกเด็ก ๆ ในห้องเล็กข้าง ๆ หลับอุตุไปนานแล้ว ภายในห้อง ตะเกียงน้ำมันถูกหรี่จนเหลือแสงริบหรี่ขนาดเท่าเมล็ดถั่ว พอจะฉายให้เห็นโครงร่างสลัว ๆ ของเครื่องเรือนเท่านั้น

ทั้งสองยังคงไม่มีความง่วงเหงาแม้แต่น้อย เบิกตากว้าง มองดูขื่อจั่วบนหลังคาที่ถูกควันไฟรมจนดำคล้ำ