กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 177 หมิงเยวี่ยชิว
ระฆังทองคำใบเล็กเปล่งประกายแสงสีทอง ขับไล่หมอกภูตโดยรอบให้สลายไป
"มีสิ่งมีชีวิตจากแดนหยางเข้ามาอีกแล้ว แถมยังเป็นมนุษย์ที่มีตบะไม่ธรรมดาสองคน ช่างวิเศษจริงเชียว!"
ในหมอกภูตมีสุรเสียงเยียบเย็นดังแว่วมา น้ำเสียงแฝงความยินดี พึงพอใจในสิ่งมีชีวิตทั้งสองที่บุกรุกเข้ามาในหมอกภูตอย่างยิ่ง
ทว่าในพริบตาต่อมา เปลวเพลิงสีดำสนิทสายหนึ่งก็ระเบิดขึ้นเบื้องหน้าวิญญาณหยินตนนั้น กลืนกินร่างมันไปในชั่วพริบตา
"อ๊าก เจ้า... เจ้ามองเห็นพวกเราได้อย่างไร?"
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังออกมาจากหมอกภูต
พอมันพูดประโยคนั้นจบก็เคลื่อนย้ายตำแหน่งไปอย่างเงียบเชียบ ทว่าอีกฝ่ายกลับยังสามารถโจมตีใส่มันได้อย่างแม่นยำถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?
"พวกเจ้าเอาอะไรมาคิดว่าพวกเรามองไม่เห็นเจ้า?"
"วิเศษงั้นหรือ? ตอนนี้เจ้ายังคิดว่ามันวิเศษอยู่อีกหรือไม่?"