บทที่ 175 ถ้ำพิศวงหลงหลิ่ง

บทที่ 175 ถ้ำพิศวงหลงหลิ่ง

"ถ่ายทอดวิชาลับให้ข้าหรือเจ้าคะ? แต่นั่นมิใช่สิ่งที่ผู้นำตระกูลของพวกท่านเป็นผู้บัญญัติขึ้นหรอกหรือ? อีกทั้งยังไม่ได้รับผลกระทบจากหมอกภูตและมองเห็นวิญญาณหยินด้านในได้อีก สิ่งนี้จะต้องล้ำค่ายิ่งเป็นแน่ หากท่านผลีผลามถ่ายทอดวิชาลับของตระกูลให้ผู้อื่น จะไม่ถูกตระกูลลงทัณฑ์เอาหรือเจ้าคะ?"

ยวิ่นเอ๋อร์กล่าวด้วยความกังวล

เพราะขุมกำลังจำนวนมากต่างมองวิชาลับของตนเป็นดั่งสมบัติล้ำค่า ไม่ยินยอมให้แพร่งพรายสู่ภายนอกเป็นอันขาด หากฝ่าฝืน ย่อมต้องถูกตระกูลลงทัณฑ์อย่างหนักเป็นแน่

"วางใจเถิด ผู้นำตระกูลท่านมิใช่คนตระหนี่ถี่เหนียวเช่นนั้น ย่อมไม่ตำหนิข้าหรอก อีกอย่าง เจ้าเองก็มิใช่คนนอกมิใช่หรือ?"

เซียวเหยียนมองดูโฉมงามผู้งดงามประณีตตรงหน้าด้วยสายตาเป็นประกายร้อนแรง

"พี่เซียวเหยียน!"