บทที่ 130 ผงาดกลางหมอกภูต

บทที่ 130 ผงาดกลางหมอกภูต

"ฮ่าๆๆ ดูท่าขั้นอริยะแห่งแดนหยินของพวกเจ้าจะถูกคนรุ่นเยาว์ตระกูลข้าข่มขวัญจนไม่กล้าลงมือเสียแล้ว ในเมื่อเป็นเช่นนี้ มิสู้คุกเข่าขอความเมตตา แล้วรีบไสหัวกลับไปเสีย!"

เมื่อได้ยินมหาจักรพรรดิเอกเต๋าแห่งแดนหยินตวาดลั่น เซียวเฟิงก็หัวเราะร่า

"ฮึ มนุษย์แห่งแดนหยาง พวกเจ้าอย่าได้กำเริบเสิบสาน ที่นี่เป็นเพียงหนึ่งในร้อยล้านทางเข้าของภพเราที่เชื่อมสู่แดนหยางเท่านั้น ผู้ที่มาก็ล้วนเป็นพวกไร้ความสามารถ อัจฉริยะที่แท้จริงอีกไม่นานก็จะมาจุติ ถึงเวลานั้นจะต้องทำให้สิ่งมีชีวิตแห่งแดนหยางอย่างพวกเจ้ากลายเป็นศพแห้งอันเย็นชืดทีละร่าง!"

มหาจักรพรรดิเอกเต๋าแห่งแดนหยินกล่าวเสียงเย็น สายตาตวัดมองเหล่าผู้บรรลุขั้นอริยะแห่งแดนหยินของตนด้วยความไม่สบอารมณ์ นึกอยากจะตบเจ้าพวกไม่ได้ความกลุ่มนี้ให้ตายคามือยิ่งนัก!