บทที่ 46 เซียวเหยียนตื่นขึ้น

บทที่ 46 เซียวเหยียนตื่นขึ้น

"เจ้าหมอนั่นไม่มีทางยอมรามือเพียงเท่านี้แน่ แววตาเคียดแค้นที่วาบผ่านตอนจากไปบ่งบอกทุกสิ่งได้อย่างชัดเจน!"

"แต่ก็ช่างเถอะ หากเขารนหาที่ตายด้วยตัวเองจริงๆ นั่นก็เป็นชะตากรรมที่สมควรได้รับแล้ว เพียงหวังว่าถึงตอนนั้นคงจะไม่ลากเอาสำนักหลิงอวิ๋นทั้งสำนักเข้ามาพัวพันด้วย ไม่อย่างนั้นเซียวหรันที่อยู่ตรงกลางคงจะลำบากใจยิ่ง!"

เซียวเฉินสังเกตได้อย่างละเอียดถี่ถ้วน มองเห็นความเปลี่ยนแปลงในสายตาของอีกฝ่ายทั้งหมด แต่ว่าอย่าว่าแต่หานผู่เลย ต่อให้เป็นสำนักหลิงอวิ๋นแล้วจะทำอะไรได้?

เพียงแต่เมื่อเทียบกับคนนอกพวกนั้นแล้ว เขาย่อมให้ความสำคัญกับความรู้สึกของคนในตระกูลมากกว่า