ตอนที่ 152 ยกหินทุ่มใส่เท้าตนเอง

ตอนที่ 152 ยกหินทุ่มใส่เท้าตนเอง

เสิ่นหลินชวนแค่นเสียงเย็น “ก็แค่หมอประจำจวนตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง อารมณ์เอาแต่ใจครั้งแล้วครั้งเล่า ใครเล่าจะไม่รำคาญ ครานี้เขาคิดจะลาออก จะไปก็ไปเสีย หาไม่แล้วยังจะให้ข้าผู้เป็นถึงท่านโหวไปอ้อนวอนเขารึอย่างไร!”

เขาหรือจะยอมให้หมอประจำจวนมากุมจุดอ่อน ยิ่งไปกว่านั้นซุนกวงหย่วนยังคอยจับตาดูอยู่

อีกประการหากเขารั้งตัวไว้ ย่อมจะสะกิดเอาเรื่องเน่าเฟะของจื่อม่อออกมา หากซุนกวงหย่วนยื่นฎีกาขึ้นไป ยิ่งจะทำให้เขาไม่อาจเก็บกวาดเรื่องราวได้

แม่นมไช่จึงหุบปากลง

ฮูหยินผู้เฒ่ากุมหน้าผาก ขมวดคิ้วแน่น อาการปวดศีรษะของนางไม่กำเริบมานานแล้ว ยามนี้ถูกยาห่อหนึ่งกระตุ้นขึ้นมา อาการป่วยจึงถาโถมประดุจขุนเขาถล่มทลาย ทรมานยิ่งนัก

เสียงของเสิ่นหลินชวนมิได้เบา ท่านหวังย่อมได้ยินเช่นกัน