กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 127 รับอนุ
เดิมทีกล่าวว่าอย่างมากที่สุดสองปี ทว่าเมื่อดูจากสภาพการณ์ในยามนี้ จะมีชีวิตอยู่รอดพ้นครึ่งปีหรือไม่ยังยากจะกล่าว
พ่อบ้านร้อนใจเอ่ยว่า “เช่นนั้น ท่านหมอ ยามนี้ควรทำเช่นไร”
ท่านหมอทอดถอนใจแผ่วเบา “ข้าจะเทียบยาให้ กินยานี้ไปก่อนเถิด โรคหัวใจต้องค่อย ๆ บำรุงเยียวยา เพียงแต่คิดจะขจัดรากโรคนั้น แทบเป็นไปไม่ได้
“หากมีโสมร้อยปี สามารถกินได้สักสองสามต้น อาการป่วยของฮูหยินผู้เฒ่าก็อาจจะดีขึ้นบ้าง”
พ่อบ้านและยายเถียนสบตากัน อย่าว่าแต่โสมร้อยปีเลย แม้แต่โสมสิบปี ในจวนก็ไม่มีแล้ว
กระทั่งเรื่องที่เขาเสนอให้ขายออกจากจวนบ่าวรับใช้ออกไปบ้าง ในคราแรกคุณชายใหญ่ก็ยังไม่ยินยอม
กล่าวว่าจวนตระกูลลู่อันเป็นตระกูลขุนนางร้อยปี ต้องตกต่ำถึงขั้นขายออกจากจวนคนรับใช้ ไม่รู้ว่าจะถูกผู้คนหัวเราะเยาะเย้ยหยันเพียงใด