กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 122 ท่านอ๋องคงไม่ถึงกับทุบตีข้าหรอกกระมัง
ลู่หมิงฮว่าเจ็บปวดจนแทบจะหมดสติ น้ำในทะเลสาบซึมเปียกเสื้อกระโปรงสีแดงทับทิมอันงดงามของนางจนชุ่มโชกในชั่วพริบตา
นางตะเกียกตะกายอยู่ในน้ำอย่างทุลักทุเล ความเจ็บปวดและน้ำในทะเลสาบทะลักเข้าสู่ช่องท้อง สำลักไอไม่หยุด หนาวเหน็บจนใบหน้าซีดขาว
“ช่วย... ช่วยด้วย...” ลู่หมิงฮว่าผลุบ ๆ โผล่ ๆ อยู่ในน้ำ รู้สึกว่าตนเองกำลังจะตายจริง ๆ แล้ว
นางนึกเสียใจยิ่งนัก
อวิ๋นจือตกใจจนใบหน้าซีดเผือด นางเองก็ว่ายน้ำไม่เป็นเช่นกัน
จ้าวหรงอวี่มิได้หยุดชะงัก แม้แต่จะปรายตามองคนที่ตกลงไปในทะเลสาบสักแวบก็ยังไม่มี เขาสาวเท้าก้าวใหญ่จากไป
อวี๋ไป๋แค่นหัวเราะอย่างเย็นชาคราหนึ่ง เตือนแล้วยังรนหาที่ตาย เช่นนั้นก็โทษผู้อื่นไม่ได้แล้ว