กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 117 ใช่แล้ว ควรต้องดีใจ
“ไสหัวไป!” เสิ่นหลินชวนถีบหยวนซื่อล้มคว่ำลงกับพื้นอีกครา “อย่าว่าแต่เสียโฉมเลย ต่อให้ตายก็เป็นเพราะนางรนหาที่เอง!”
เสิ่นหลินชวนบังคับตนเองให้สงบลง ในเมื่อเรื่องราวดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว ย่อมต้องหาทางแก้ไขกอบกู้สถานการณ์ให้จงได้
เขาพลันนึกถึงเสิ่นจือเสวี่ยขึ้นมา
ได้ยินพ่อบ้านบอกว่า นางสนิทสนมคุ้นเคยกับราชันโอสถ
อีกทั้งเขายังรู้อีกว่า ดูเหมือนเฉินอ๋องจะมีท่าทีพิเศษต่อนางอยู่บ้างเช่นกัน
เขาหวนนึกไปถึงยามเย็นของเมื่อวาน ตอนที่ก้าวออกมาจากเรือนหลันจื่อแล้วได้เห็นเรือนเล็กอันคับแคบแห่งนั้น
เสิ่นจือเสวี่ยต่างหากที่เป็นคุณหนูสายตรงอย่างถูกต้องแท้จริงของจวนโหวจิ้งอัน ไม่สมควรต้องอยู่อาศัยในที่ซึ่งแม้แต่ห้องคนรับใช้ยังเทียบไม่ได้เช่นนี้
“เด็ก ๆ ไปเก็บกวาดเรือนซูเยวี่ยให้เรียบร้อย แล้วไปแจ้งให้คุณหนูใหญ่ย้ายเข้าไปอยู่”