กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 95 ความคลุมเครือนั่น เขาไม่เอาความก็ได้
มารดาลู่โกรธจนใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำสลับสีขาว อยากจะตบฝ่ามือลงไปอีกสักฉาด ทว่านางหมดเรี่ยวแรงแล้ว ได้แต่นั่งหมดสภาพอยู่บนเก้าอี้ หอบหายใจไม่หยุด
ยายเถียนร้อนใจเอ่ยขึ้นว่า “คุณหนู ท่านพูดให้น้อยลงสักสองประโยคเถิดเจ้าค่ะ ฮูหยินผู้เฒ่าหมดสติไปหลายวัน พอฟื้นขึ้นมาพบว่าท่านถูกจับเข้าคุกหลวง ก็ร้อนรนไหว้วานผู้คนไปทั่วเพื่อจะช่วยท่านออกมา เพื่อท่านแล้ว นางถึงกับยอมขายคฤหาสน์บ่อน้ำพุร้อนชานเมืองหลวงแห่งนั้นไปในราคาถูกเลยนะเจ้าคะ”
ลู่หมิงฮว่าแค่นเสียงหึ “ก็เพื่อตนเองทั้งนั้นมิใช่หรือ”
พูดจบ ก็สะบัดหน้าเดินจากไป
มารดาลู่ชี้ไปยังแผ่นหลังของนาง น้ำตาไหลพราก “บาปกรรม บาปกรรมแท้ ๆ !”
นางนั่งพักปรับอารมณ์อยู่นาน
มีเพียงยายเถียนคนเดียวที่คอยปลอบประโลมนาง