กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 77 มือเท้าเขาไม่สะอาดเอง
เสิ่นจือเสวี่ยเกลี้ยกล่อมอย่างนุ่มนวล “อาชิง ไม่ต้องกลัว วันนี้ตอนกลับถึงจวน เจ้าก็ได้ยินแล้ว ท่านพ่อให้เจ้าพักอยู่ที่เรือนหลันจื่อช่วงเวลานี้
“บาดแผลบนตัวเจ้า อย่างไรข้าก็ต้องรู้ให้ได้”
แม่นมเหยาก็เดินเข้ามา เอ่ยเสียงเบา “คุณชายสาม มีคุณหนูใหญ่อยู่ อย่าได้กลัวไปเลยเจ้าค่ะ”
เสิ่นจื่อชิงค่อย ๆ คลายมือที่ดึงสาบเสื้อไว้แน่นออก
เสิ่นจือเสวี่ยไม่ให้พวกแม่นมเหยาช่วย นางลงมืออย่างอ่อนโยนยิ่ง ค่อย ๆ ถอดเสื้อผ้าของเสิ่นจื่อชิงออก เหลือเพียงกางเกงชั้นในตัวเดียว
แม้จะเกิดใหม่อีกชาติ แม้เสิ่นจือเสวี่ยจะเตรียมใจไว้เนิ่นนานแล้ว น้ำตาในดวงตาของนางก็ยังคงร่วงรินลงมาราวกับทำนบแตกอย่างไม่อาจควบคุมได้