กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 495 เฮ่อเหลียนซินกับชางถู
“เด็กเมื่อวานซืน คิดจะหนีไปไหน”
เสียงของเขาไม่ได้ดังนัก แต่มีแรงกดดันของขั้นหลอมสุญญตาปนอยู่ด้วย จนผนังสองข้างทางเดินสั่นเบา ๆ
“แย่งของของนายน้อยข้าไปแล้ว ยังคิดจะเดินจากไปง่าย ๆ แบบนี้หรือ”
รอบข้างเงียบลงทันที
ทุกคนกลั้นหายใจ มองไปยังจุดที่ทั้งสองฝ่ายยืนอยู่
หลินวั่งซูหยุดเดิน แล้วเงยหน้ามองผู้อาวุโสหาน
ผ้าโปร่งที่ห้อยลงมาจากหมวกบังใบหน้าของเธอไว้จนมองไม่ชัด เห็นแค่มุมปากที่ยกขึ้นนิด ๆ ดูคล้ายจะยิ้มแต่ก็ไม่เชิง
“ผู้อาวุโส พูดแบบนี้ไม่ได้นะเจ้าคะ”
น้ำเสียงของเธอสงบ พูดไม่เร็ว ทุกคำดังเข้าหูทุกคนอย่างชัดเจน