กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 472 กลเม็ดเก่าไม่เป็นไร ใช้ได้ผลก็พอ
หลินวั่งซูไม่ได้แวะอยู่บนถนนนาน เธอมุ่งตรงไปที่หอหมื่นสมบัติในเมือง
เทียบกับหอหมื่นสมบัติในแคว้นเซียนหลิงแล้ว ที่นี่ตกแต่งแบบดิบ ๆ กว่า บนชั้นวางส่วนใหญ่เป็นวัตถุดิบหลอมอาวุธ ตำราฝึกกาย และยารักษาบาดแผล
เธอเพิ่งเดินเข้าประตูมา เถ้าแก่ก็เข้ามาต้อนรับทันที
เขาเป็นชายร่างกำยำไว้เคราครึ้ม ตัวสูง ไหล่กว้าง ดูเหมือนนักมวยมากกว่าคนค้าขายเสียอีก
“แม่นางเซียนท่านนี้ดูไม่คุ้นหน้าเลย มาที่ร้านเราเป็นครั้งแรกหรือขอรับ? อยากได้อะไรหรือ?”
หลินวั่งซูมองเขาแวบหนึ่ง แล้วใช้เนตรวิญญาณโดยไม่แสดงท่าทีอะไร
สีพื้นของจิตวิญญาณชายร่างกำยำเป็นสีดำสนิท
เหมือนกับคนในเขตไคหยางไม่มีผิด เป็นร่องรอยจากการฝึกวิชาวิญญาณสายมารมาเป็นเวลานาน