กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 465 ลูกที่คลอดออกมาเองกับมือ ไม่มีทางไม่เป็นที่โปรดปราน
ตอนใกล้ตาย เขานอนอยู่บนเตียงคนไข้ ลูกหลานล้อมรอบเตียง ดวงตาขุ่นมัวมองเพดานมุ้ง ปากพึมพำชื่อชวีเหยาเบา ๆ แล้วก็สิ้นใจ
นิทานเรื่องนี้จบลงตรงนี้
หลินวั่งซูยกถ้วยชาขึ้นจิบอึกหนึ่ง คิ้วขมวดนิด ๆ หน้าตาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ
เนื้อเรื่องแบบนี้ มันน่าประทับใจตรงไหนกัน?
เธอวางถ้วยชาลง อยากจะด่าสักสองคำ แต่ก็รู้สึกว่าด่าอะไรไม่ออกเลย
รู้สึกแค่ว่ามันเกินเหตุ