ตอนที่ 270 บัวเพลิงสามสิบดอก

ตอนที่ 270 บัวเพลิงสามสิบดอก

ซูหลีขานรับเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “อ้อ”

จู่ ๆ สายตาของนางก็เหม่อลอย มองไปยังขอบฟ้าที่อยู่ไกลออกไป แววตาว่างเปล่า ราวกับกำลังมองผ่านกาลเวลายาวนานไปเห็นใครคนหนึ่งเมื่อหลายหมื่นปีก่อน

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง นางก็ค่อย ๆ พูดขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อยเป็นธรรมชาติ แต่ฟังออกชัดเจนว่าเป็นผู้อาวุโสที่ผ่านโลกมานาน จนไม่มีใครคิดสงสัย

“ไป๋เวยอวี่เป็นศิษย์น้องคนเล็กของข้า ถ้านับตามลำดับอาวุโส เจ้าต้องเรียกข้าว่าท่านย่าทวด”

ไป๋รั่วเยียนไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย นางยังคงอยู่ในท่าทางนอบน้อม ก่อนจะคารวะทันทีพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงเคารพจากใจ

“หลานคารวะท่านย่าทวด”

ทันทีที่คำเรียกนั้นจบลง ปราณวิญญาณที่ปั่นป่วนอยู่ทั่วเขาชิงชิวก็สงบลงและอ่อนโยนขึ้นทั้งหมด