ตอนที่ 10 กลายเป็นเถ้าไปซะเถอะ

ตอนที่ 10 กลายเป็นเถ้าไปซะเถอะ

แสงดาบที่ร่วงลงมาจากฟ้าพร้อมกับสายฟ้าขวางทางของพวกเขาไว้

สายฟ้านั่นไม่ใช่เสาอสุนีบาตที่ระเบิดดังสนั่น แต่เป็นลำแสงสีม่วงอ่อนที่ลอยนิ่งอยู่ตรงหน้าทั้งสามคนเงียบ ๆ เหมือนแสงยามเย็นที่ถูกแช่แข็งไว้

สามคนตระกูลหวังหายเมาทันที เท้าหยุดชะงัก ความหนาวเหน็บจากจิตวิญญาณวิ่งขึ้นตามแนวกระดูกสันหลัง

ลำแสงนั่นไม่ปล่อยคลื่นปราณวิญญาณออกมาเลยสักนิด แต่กลับทำให้ศิษย์พี่ขั้นแก่นทองคำรู้สึกเหมือนตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง ส่วนหวังหลงขั้นสร้างฐานระดับสองกับหวังหู่ผู้เป็นน้องชายยิ่งแล้วใหญ่ ร่างชาไปหมด แม้แต่ลมหายใจยังสั่นเครือ