ตอนที่ 6 หนานกงฉิง

ตอนที่ 6 หนานกงฉิง

แป๊บเดียวก็ผ่านไปปีนึงแล้ว ตอนนี้เหลืออีกไม่ถึงเดือนก็จะถึงงานชุมนุมสำนักเซียน อากาศในเมืองไคหยวนเต็มไปด้วยความกระวนกระวายและความคาดหวัง

บรรยากาศการฝึกตนในจวนตระกูลหลินยิ่งเข้มข้นขึ้นไปอีก

กลางลานหินของสนามฝึกเขาหลัง มีร่างหนึ่งยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวงดงาม นั่นคือหลินวั่งซู

นางสวยมาก รูปร่างสูงโปร่งเพรียวบาง ชุดฝึกสีขาวเรียบๆ ทำให้นางดูสง่าเหมือนต้นสนหนาวบนหน้าผา ใบหน้าไม่ได้แต่งแต้มอะไรเลยแต่ผิวขาวดุจหิมะเหมือนหยก คิ้วขมวดนิดหน่อย รูปคิ้วคมชัด ดูห่างเหินจนคนแปลกหน้าไม่กล้าเข้าใกล้

ส่วนดวงตาคู่นั้น สีตาออกอ่อน มองใครก็เย็นชาไปหมด

“นี่เป็นผลจากกระดูกเหมันต์กระจ่างนะ โฮสต์~”

ก้อนแสงขาวน้อยกระโดดไปมาอยู่รอบตัวหลินวั่งซู