กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 732 ไม่ว่าอย่างไร เจ้าก็ต้องมีชีวิตอยู่
เมื่อเห็นเช่นนั้น หัวใจเหลิ่งเซียวพลันสั่นไหว เขาไม่สนใจอะไรอีก รีบก้าวเข้าไปคว้าเหลิ่งฉือไว้ทันที
“ท่านพ่อ ท่านพ่อใจเย็นก่อน”
“ข้าใจเย็นไม่ได้ เซียวเอ๋อร์ รีบปล่อยข้า”
“ท่านพ่อ!”
“เซียวเอ๋อร์!”
เหลิ่งเซียวยังคงเกลี้ยกล่อมอยู่ จู่ ๆ เหลิ่งฉือก็ตะโกนเสียงดัง ตอนแรกเหลิ่งเซียวยังไม่คิดสนใจ แต่พอเงยหน้าขึ้นกลับเห็นดวงตาทั้งสองข้างของเหลิ่งฉือแดงก่ำ
เหลิ่งเซียวชะงักงันไปทั้งคน
“ท่านพ่อ ท่าน…”
“เยวี่ยเอ๋อร์ไม่มีแม่มาตั้งแต่เล็ก พ่อเลี้ยงนางมาเอง แต่ก่อนพ่อออกสนามรบอยู่เสมอ จึงทิ้งนางไว้ที่บ้านคนเดียว ด้วยเหตุนี้นางถึงขาดการอบรมบ่มนิสัย จนมีนิสัยเอาแต่ใจและไม่เห็นใครอยู่ในสายตาเช่นนั้น”