เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 709 มอบให้เพียงคนผู้เดียว
หงเหยาไม่เคยเห็นองค์หญิงใหญ่เจียมู่เป็นเช่นนี้มาก่อน
เขาติดตามองค์หญิงใหญ่เจียมู่มานานหลายปี เคยเห็นนางในยามเย็นชา สง่างาม ซ่อนเร้นความคิดลึกล้ำ ยากหยั่งคาด และอีกสารพัดรูปแบบ แต่เพียงอย่างเดียวที่เขาไม่เคยเห็น คือภาพของนางในยามนี้
เวลานี้นางประหนึ่งถอดรัศมีและพันธนาการขององค์หญิงออก แววตาฉายประกาย ใบหน้าไร้ความสง่างามและลุ่มลึกดังเช่นแต่ก่อน กลับเปี่ยมรอยยิ้ม อ่อนโยนและสดใส ราวกับหญิงสาววัยสิบเจ็ดสิบแปดปี อีกทั้งยังมีเสน่ห์ดึงดูดอย่างน่าประหลาด
หงเหยาได้แต่มองจนเคลิบเคลิ้ม
ทว่าภายในใจกลับรู้สึกขมขื่นและอึดอัดขึ้นมาเป็นระลอก
เพราะท่าทีเช่นนี้ขององค์หญิงใหญ่เจียมู่ มีให้เพียงคนผู้เดียว
รอบกายนางมีบุรุษมากมายคอยห้อมล้อม ชื่นชม และติดตาม เช่นเดียวกับเขา แต่นางกลับมองไม่เห็นพวกเขา ในสายตานาง พวกเขาเป็นเพียงหมาก เป็นเพียงเครื่องมือ นอกจากใช้ประโยชน์แล้วก็ไม่มีความรู้สึกอื่นใด
แต่สำหรับคนผู้นั้น นางกลับยินดีที่จะ...