เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 656 ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนแต่งกับคนเช่นไร
เหลิ่งเยวี่ยกำลังบ่นในใจ ก็เห็นคนผู้หนึ่งอยู่ไกล ๆ เดินเข้ามาอย่างแช่มช้าท่ามกลางรัตติกาล
เสื้อผ้าบนร่างของคนผู้นั้นเป็นสีน้ำเงินหมึก ใบหน้าก็ถูกป้ายด้วยคราบสกปรกบางอย่างที่ไม่รู้ว่าเป็นสิ่งใด ปกปิดรูปลักษณ์เดิมไว้
ถึงกระนั้นก็ตาม เหลิ่งเยวี่ยก็จำเขาได้ตั้งแต่แรกเห็น
ทั้งรูปร่างสูงโปร่งและสง่างามเปี่ยมบารมีเช่นนั้น ทั้งกลิ่นอายเหนือสามัญและสูงส่งราวกับเซียนผู้ถูกขับจากสวรรค์เช่นนั้น นอกจากเจ้าปีศาจน้อยของนางแล้ว ยังจะมีใครรับมือได้อีก?
คิดถึงตรงนี้ เหลิ่งเยวี่ยก็เรียกอู๋จิง แล้วให้อู๋จิงช่วยประคองนางลงจากรถม้า
แม้ตอนกลางวันนางจะปีนกำแพงอยู่ในลานบ้านของลุงฝู แต่ตอนนั้นอย่างน้อยก็ไม่มีคนอื่น ต่อให้ปีนไปก็ไม่มีใครด่า
แต่ตอนนี้ไม่ได้แล้ว ตอนนี้เจ้าปีศาจน้อยตัวจริงอยู่ตรงนี้ หากนางกระโดดลงจากรถม้าเหมือนเมื่อก่อน ด้วยนิสัยช่างพูดของเจ้าปีศาจน้อย คงบ่นนางไปตลอดทั้งคืน