เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 648 ถามไปก็เกินจำเป็น
เหลิ่งเซียวเคยติดต่อกับผูปายามาก่อน และไม่ใช่ครั้งแรกที่สัมผัสได้ถึงบารมีจักรพรรดิบนตัวผูปายา แต่วันนี้ ในเวลานี้ ขณะนี้ ผูปายาทำหน้าขึงขัง แผ่กลิ่นอายอำมหิตเย็นเยียบ เดินตรงมาหาเขาด้วยฝีเท้าหนักแน่น เหลิ่งเซียวก็ยังอดสะท้านใจไม่ได้
จักรพรรดิก็คือจักรพรรดิอยู่วันยังค่ำ
บารมีอันแข็งแกร่งที่ติดตัวพวกเขามาแต่กำเนิด เพียงพอจะทำให้เหยียดมองสรรพชีวิต ยามเผชิญหน้ากัน อย่างไรก็ไม่อาจทำเป็นมองข้ามได้ทั้งหมด
หากเป็นเมื่อก่อน เหลิ่งเซียวอาจไม่อาจนิ่งเฉยได้ถึงเพียงนี้
แต่ตอนนี้มีเหลียงเฉี่ยน เหลิ่งเยวี่ย เย่จิ่วเฉิน เหลิ่งฉือ……และคนตระกูลเหลิ่งทั้งหมดคอยหนุนหลัง เมื่อมีพลังนี้ เขาก็ประหนึ่งสามารถต่อกรกับทุกสิ่งในโลกนี้ได้
ดังนั้น แม้ผูปายาจะแผ่แรงกดดันประหนึ่งหายนะที่กำลังจะมาเยือน เหลิ่งเซียวกลับไม่แม้แต่จะขยับคิ้ว ยังคงยืนอยู่ที่เดิม แผ่นหลังตั้งตรงราวกับต้นสน