กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 635 เรื่องบางอย่างย่อมเกิดขึ้น
หลัวเสี่ยวอวี้เห็นไป๋เฮ่อกำลังหน้าบึ้ง จู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา
หว่างคิ้วของไป๋เฮ่อขมวดเข้าหากันทันที
“เจ้าหัวเราะอะไร? ข้าบอกไว้เลย ต่อให้หัวเราะ เจ้าก็อย่าคิดว่าจะสลัดข้าทิ้งได้ตลอดชีวิต เจ้า…”
ไป๋เฮ่อยังคิดจะพูดต่อไม่หยุด แต่พอพูดได้ครึ่งทางก็พูดต่อไม่ออก
เพราะหลัวเสี่ยวอวี้ลุกขึ้นอย่างกะทันหัน แล้วประทับจุมพิตแผ่วเบาลงบนริมฝีปากของไป๋เฮ่อโดยไม่ทันตั้งตัว
แม้จะเป็นจุมพิตแผ่วเบา แต่ไป๋เฮ่อก็แข็งทื่อไปทั้งร่าง ราวกับถูกอสนีบาตฟาด สมองว่างเปล่าในชั่วพริบตา
หลัวเสี่ยวอวี้จูบเขาหรือ?
เมื่อครู่หลัวเสี่ยวอวี้เป็นฝ่ายจูบเขาก่อนหรือ?
นี่หมายความว่า…