เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 627 ไม่เคยเป็นคนธรรมดา
อาศัยความมืดยามราตรี เย่จิ่วเฉิน หลิ่งเยวี่ยและไป๋เฮ่อจากไปด้วยกันอย่างเงียบเชียบ
ภายในเรือน หูเจียโอบภรรยาไว้แน่น แม้เป็นชายชาตรีสูงเจ็ดฉื่อ แต่ในดวงตาก็ยังเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำ
ความหวัง!
การมาของหลิ่งเยวี่ยกับเย่จิ่วเฉิน ทำให้สามีภรรยาที่ทนทุกข์มาสิบกว่าปีได้เห็นความหวังเสียที
และสิ่งที่พวกเขาขาดแคลนที่สุดในตอนนี้ก็คือความหวัง
เพื่อสิ่งนี้ พวกเขายินดีจ่ายทุกอย่าง
ภรรยาของหูเจียเองก็ตื่นเต้นอย่างยิ่ง นางเคยคิดว่าตนคงมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน คิดว่าไม่มีเวลาเหลือมากพอจะอยู่เคียงข้างหูเจียอีกแล้ว แต่วันนี้กลับมีคนบอกนางว่าโรคของนางรักษาได้
ภรรยาของหูเจียอดหลั่งน้ำตาไม่ได้ แต่ยังฝืนข่มความตื่นเต้นในใจ ผละจากอ้อมกอดของหูเจียแล้วเช็ดน้ำตา
ด้านนอก บ่าวชราเข้ามารายงานแล้วว่าข่านส่งคนมารับ