เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 583 ยังเป็นเหลิ่งเยวี่ยไพเราะกว่า
หัวใจในอกของเย่โม่หานพลันเต้นกระหน่ำขึ้นมาอย่างรุนแรงโดยไร้วี่แววล่วงหน้า ราวกับสัตว์ร้ายคลุ้มคลั่งที่ถูกขังไว้ตัวหนึ่ง พุ่งชนไปทั่วเพื่อหาทางออก
ดวงตาคู่นั้นจับจ้องคนตรงหน้าเขม็ง จ้องดวงตาคู่นั้นราวกับต้องการมองหาเบาะแสบางอย่างจากข้างใน
เขาแทบจะขยับเท้าเดินเข้าไปหาโดยสัญชาตญาณ
ทว่าแสงที่สะท้อนออกมาจากดวงตาคู่นั้นกลับทำให้ขาทั้งสองข้างของเขาหนักอึ้งราวกับถูกกรอกตะกั่ว ขยับเขยื้อนไม่ได้เลย
ครั้งสุดท้ายที่พบกันยังอยู่ในค่ายทหารของต้าโจว
นางหายไปกลางอากาศเช่นนั้น ไม่แม้แต่จะเอ่ยลาสักคำ
บัดนี้กลับปรากฏตัวต่อหน้าเขาอย่างกะทันหันอีกครั้ง
แม้จะแปลงโฉมและเปลี่ยนสถานะ แต่ถึงนางจะหลอกคนทั้งโลกได้ ก็ไม่มีทางหลอกเขาได้เพียงคนเดียว
ทว่าเย่โม่หานมีเรื่องหนึ่งที่ยังสงสัยอยู่มาก