เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 574 นั่นคือเลือดของตนเอง
แม้ใบหน้าของหนิงเซียงจะไร้สีเลือด ทว่านางกลับถ่ายทอดความโศกเศร้า ความสำนึกผิด ความละอายใจ และความน่าสงสารออกมาได้อย่างถึงที่สุด
หยาดน้ำตาเม็ดโตเท่าเมล็ดถั่วพรั่งพรูจากเบ้าตาราวกับไข่มุกที่ขาดจากสาย รินไหลอาบแก้มไม่ขาดสาย นางร้องไห้พลางคุกเข่าขยับเข้ามาข้างหน้า ยกมือทั้งสองขึ้นกลางอากาศ กางนิ้วทั้งห้าออก ราวกับอยากคว้าชายเสื้อของเหลิ่งเยว่เอาไว้
“พี่หญิง...พี่หญิง...น้องรู้ผิดแล้ว...น้องรู้ผิดจริง ๆ...”
ทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับหนิงเซียงที่จริงใจและเปี่ยมศรัทธาถึงเพียงนี้ เหลิ่งเยว่กลับเพียงตีสีหน้าไร้อารมณ์ ครั้นมือของหนิงเซียงใกล้จะคว้าชายเสื้อตนได้ นางก็ถอยหลังไปสองก้าวอย่างไม่เร่งไม่ร้อน หลบมือของหนิงเซียงได้พอดี
หนิงเซียงคว้าได้เพียงอากาศ แต่นางไม่ยอมแพ้ ยังคงยกมือทั้งสองค้างไว้ ยื่นไปทางเหลิ่งเยว่