เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 497 ข้างนอกมีสุนัขตัวอื่นแล้วหรือ?
ริมฝีปากบางของเย่จิ่วเฉินเผยอขึ้นเล็กน้อย เขายกมือข้างที่ถือราชโองการลับของเจียงสิงเลี่ยขึ้นอย่างไม่เร่งร้อน แล้วค่อย ๆ ยื่นมาตรงหน้าฮุยอี
น้ำเสียงของเขาราบเรียบยิ่งนัก ราบเรียบจนไร้จิตสังหารแม้แต่น้อย
ฮุยอีชะงักงัน
เขายกมือขึ้นรับราชโองการลับที่เย่จิ่วเฉินส่งมาแทบจะโดยสัญชาตญาณ
เมื่อเห็นเช่นนั้น เย่จิ่วเฉินก็ยิ้มแล้วตบไหล่ฮุยอีเบา ๆ แรงไม่มากไม่น้อย แต่เพียงพอจะกดทับก้อนหินที่ถ่วงอยู่ในใจฮุยอีให้หนักลงไปอีกครั้ง
“ไปกันเถอะ”
เย่จิ่วเฉินชักมือกลับแล้วเอ่ยกับเยว่เฉิงที่อยู่ด้านหลัง
ดูเหมือนเยว่เฉิงจะแปลกใจและไม่เข้าใจต่อการกระทำกับการตัดสินใจของเย่จิ่วเฉิน แต่เมื่อเย่จิ่วเฉินออกปากแล้ว ต่อให้เขาไม่เห็นด้วยก็พูดอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงมองฮุยอีอย่างเย็นชา ก่อนเก็บกระบี่คู่กายกลับเข้าฝักข้างเอว
เย่จิ่วเฉินก้าวเท้าเดินผ่านฮุยอีออกไปนอกกระโจมทหาร