เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 459 ไพ่ตาย
ใบหน้าของเฟ่ยจ้งซีดขาวไร้สีเลือดราวกับกระดาษ หน้าผากและแก้มชุ่มไปด้วยเหงื่อ เส้นผมที่เดิมหวีเรียบกริบ เวลานี้ยุ่งเหยิงไปหมด มีอยู่หลายปอยเปียกเหงื่อแนบติดใบหน้า ดูอ่อนแรงและน่าสังเวชอย่างยิ่ง
หากเพ่งพินิจให้ดี จะเห็นว่าร่างกายและริมฝีปากของเขากำลังสั่นเล็กน้อย ถึงกระนั้นก็ตาม เขาก็ยังกล่าวสิ่งที่ต้องพูดออกมาครบทุกคำ ด้วยน้ำเสียงไม่ร้อนแรงไม่เฉื่อยชา
คำพูดชุดนี้ไม่ได้ทำให้เจียงสิงเลี่ย เจียงทิงไป๋ หรือแม้แต่เย่จิ่วเฉินแปลกใจ กลับทำให้ฮองเฮาเฟ่ยหันขวับมามองเขาอย่างเหลือเชื่อ
ทว่าเฟ่ยจ้งราวกับไม่ทันสังเกตสายตาของฮองเฮาเฟ่ย เขาพยายามรักษาความสงบของร่างกายและน้ำเสียง ก่อนกล่าวกับเจียงสิงเลี่ยต่อไป
“ฝ่าบาท กู่แม่ลูกเป็นสิ่งที่ผู้น้อยชาวบ้านวางไว้ในพระวรกาย ผู้น้อยชาวบ้านไม่คิดจะปฏิเสธหรือโต้แย้งอีกแล้ว”
“หึ!”
เมื่อได้ยินคำพูดของเฟ่ยจ้ง เจียงสิงเลี่ยก็หัวเราะเย็นชา
เย่จิ่วเฉินกลับขมวดคิ้วขึ้นในชั่วขณะนั้น