กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 456 ไม่ต้องพูดให้ดูดีถึงเพียงนี้ได้หรือไม่?
นอกประตูวัง เมื่อองครักษ์ตรวจป้ายประจำตัวของเย่จิ่วเฉินแล้ว ก็โค้งกายคำนับและเปิดทางให้ผ่าน
เย่จิ่วเฉินหันกลับไปมองคนที่เยว่เฉิงควบคุมตัวอยู่แวบหนึ่ง มุมปากยกขึ้นโดยมิอาจห้าม
“ตอนนี้เจ้ายังเปลี่ยนใจได้ทัน”
คนผู้นั้นได้ยินแล้ว มุมปากก็กระตุกขึ้นมา
ไม่ต้องพูดให้ดูดีถึงเพียงนี้ได้หรือไม่?
หากเปลี่ยนใจในยามนี้ เกรงว่าเย่จิ่วเฉินคงสังหารนางโดยไม่กะพริบตาสักครั้ง แล้วโยนไปให้สุนัขจรจัดกินที่ภูเขาด้านหลัง
“ท่านอ๋องโปรดพิจารณาให้กระจ่าง บ่าวผู้น้อยไม่มีสองใจเด็ดขาดเจ้าค่ะ”
เย่จิ่วเฉินยิ้มเล็กน้อย ไม่กล่าวสิ่งใดอีก หมุนตัวเดินเข้าประตูวัง
เยว่เฉิงเห็นดังนั้นก็ควบคุมตัวคนผู้นั้นตามหลังเย่จิ่วเฉินไป