เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 423 มีข่าวดีแล้วหรือ?
แสงแดดยามบ่ายเดิมทีควรแผดจ้า แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฤดูหนาวยังไม่ผ่านพ้นไปหรือไม่ เมื่อเห็นสายตาที่เย่จิ่วเฉินมองมาทางตน แม้จะไร้อารมณ์ชัดเจน เจียงทิงไป๋ก็ยังรู้สึกหนาววาบไปถึงสันหลัง
เย่จิ่วเฉินเอ่ยทีละคำอย่างเน้นหนักด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ไร้อารมณ์
“เพราะพ่อบ้านในจวนองค์รัชทายาทของเจ้า ทำให้สาวใช้ของข้าอู๋จิงเกือบต้องเอาชีวิตไปทิ้ง องค์รัชทายาทคิดว่าองครักษ์ของข้าควรอยู่ที่ใดในเวลานี้?”
เจียงทิงไป๋ “……”
แม้จะไม่เคยมีใครพูดถึงเรื่องนี้ แต่เจียงทิงไป๋ก็พอรู้เรื่องอยู่บ้าง
“หรือองค์รัชทายาทห่วงใยบ้านเมืองและราษฎรทุกวัน ตอนนี้ถึงได้เริ่มคิดถึงคนข้างกายข้าด้วย?”
เจียงทิงไป๋ “……”
ช่างเถิด ไม่ถามแล้ว!
“ข้ายังต้องไปจัดการเรื่องให้เฟ่ยหย่าหรูเข้าวังพบฮองเฮาเฟ่ย ขอตัวลาแล้ว”