เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 415 แค่ผูกปมไว้ก็กลั้นได้แล้วมิใช่หรือ
กระเรียนขาวมองเพียงแวบเดียว สีหน้าก็เคร่งขรึมขึ้น คิ้วขมวดมุ่น เขายื่นมือหยิบยาเม็ดออกจากกล่องผ้าแพร
“ยานี้ทำขึ้นได้แยบยลยิ่งนัก”
เย่จิ่วเฉินได้ยินดังนั้นก็อดถามต่อไม่ได้ “อย่างไร มองไม่เห็นความผิดปกติหรือ?”
“หากเป็นหมอทั่วไปย่อมมองไม่ออก แม้แต่พวกหมอเฒ่าในสำนักหมอหลวงก็ใช่ว่าจะมองออก”
หลิ่งเยวี่ยกลอกตาใส่อย่างไม่สบอารมณ์
เหลวไหล คิดว่าเจียงสิงเลี่ยเป็นพวกกินพืชผักหรืออย่างไร เขาจะไม่หาคนมาดูได้หรือ?
ถ้าดูออกแล้ว ไหนเลยจะมีโอกาสให้เจ้ามาพูดพล่ามอยู่ตรงนี้
“พูดประเด็นสำคัญมา ยานี้ผิดปกติตรงไหน”
พอได้ยินเหลิ่งเยวี่ยเอ่ยปาก กระเรียนขาวก็รีบปรับสีหน้าให้จริงจัง “พระชายาอ๋อง ข้าไม่กล้าโอ้อวดว่าจะตรวจพบปัญหาได้ทันที หากท่านวางใจ ก็ส่งยานี้ให้ข้า ภายในสามวัน ข้าจะให้คำตอบแก่ท่านได้แน่นอน”