เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 408 มิใช่ว่าตรัสแล้วไม่คืนคำหรอกหรือ?
คำพูดเย็นชาและคำด่าทอของเจียงสิงเลี่ยทุกครั้งที่พิษกำเริบตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา ดูเหมือนทำให้ฮองเฮาเฟ่ยชินเสียแล้ว
ต่อให้ในใจเป็นห่วงและร้อนรน แต่สีหน้าของฮองเฮาเฟ่ยก็ยังสงบนิ่งและเย็นชา ไม่เผยพิรุธแม้แต่น้อย
“ไสหัวไป! เราบอกให้เจ้าไสหัวไป! ให้ไปแล้วไม่ได้ยินหรือ? ไป!”
เห็นฮองเฮาเฟ่ยยังคงถือยาอยู่ตรงหน้า เจียงสิงเลี่ยก็อดด่าทอเสียงดังขึ้นมาอีกครั้งไม่ได้ ฮองเฮาเฟ่ยไม่ขุ่นเคือง ค่อย ๆ วางยาลงตรงหน้าเจียงสิงเลี่ย
“ฝ่าบาทเสวยยาแล้วพักผ่อนแต่เนิ่น ๆ หม่อมฉันทูลลาเพคะ”
ฮองเฮาเฟ่ยทำเป็นไม่ได้ยินคำด่าทอ กล่าวจบด้วยตนเองแล้วหันหลัง ก้าวยาว ๆ ออกไปด้านนอก
นางรู้ว่าไม่ว่าเจียงสิงเลี่ยจะด่าหยาบคายเพียงใด หรือมีท่าทีแข็งกร้าวแค่ไหน สุดท้ายเขาก็จะกินยาลงไปอยู่ดี
เพียงแต่นางยังต้องสืบดูว่าเหตุใดอาการปวดพระเศียรของเจียงสิงเลี่ยจึงกำเริบก่อนกำหนด ทั้งที่ไม่มีอะไรผิดปกติ