เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 406 เหมือนกันไม่มีผิด
คำพูดประโยคเดียวของเย่จิ่วเฉิน ทำให้บรรยากาศภายในห้องทรงพระอักษรพลันแปรเปลี่ยนเป็นพิกล
เหลียนอิ๋งที่เพิ่งถอยออกมา บัดนี้เดินมาถึงหน้าประตูพอดี พอได้ยินคำพูดประโยคนี้ของเย่จิ่วเฉิน ก็รู้สึกเพียงว่าหัวใจแทบกระเด็นออกจากลำคอ เหงื่อเย็นไหลซึมออกมาไม่หยุด
คนทั้งสองสมเป็นพ่อลูกกัน แม้แต่ความคิดยังเหมือนกัน
แต่ตอนเจียงสิงเลี่ยพูดกับตน คำพูดนั้นจริงบ้างเท็จบ้าง ต่อให้ในใจเขาคิดเช่นนั้นจริง เหลียนอิ๋งก็รู้ดีว่า หากยังเตรียมการไม่พร้อมสรรพ เจียงสิงเลี่ยไม่มีทางลงมือเด็ดขาด
แต่ดูจากน้ำเสียงของเย่จิ่วเฉินในตอนนี้ เหตุใดฟังดูราวกับกำลังพูดเล่นอยู่เล่า?
เหลียนอิ๋งถึงกับรู้สึกว่า หากเจียงสิงเลี่ยเกิดสมองเลอะเลือนพยักหน้าขึ้นมา วินาทีถัดไปเย่จิ่วเฉินคงถกแขนเสื้อเตรียมลงมือจริง ๆ
คิดมาถึงตรงนี้ เหลียนอิ๋งก็อดตัวสั่นในใจไม่ได้ รีบก้าวออกจากห้องทรงพระอักษร
บาปกรรม บาปกรรม
จะคิดว่าฮ่องเต้สมองเลอะเลือนได้อย่างไร?