เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 298 ขยับไม่ได้ก็เป็นเต่า
ศาลาหยกโปรยปราย ฆ่าให้สิ้นไม่เหลือ!
ถ้อยคำเพียงเจ็ดคำ แต่ทุกคำหนักแน่นกังวาน น้ำเสียงทรงพลัง
เจียงสิงเลี่ยกล่าวจบก็หันหลังเดินออกจากศาลาหยกโปรยปรายทันที องครักษ์หลายคนติดตามอยู่ข้างกายเขาอย่างเคร่งครัด สีหน้าเคร่งขรึม ดวงตาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง ไม่ห่างแม้แต่ก้าวเดียว
เหลิ่งเยวี่ยยืนนิ่งไร้สีหน้าอยู่ข้างกายเย่จิ่วเฉิน นัยน์ตาสีอำพันไร้ระลอกคลื่น มองแผ่นหลังของเจียงสิงเลี่ยที่จากไป รวมถึงองครักษ์ในศาลาหยกโปรยปรายซึ่งไร้สีหน้าเช่นกัน ทั้งเย็นชาและกระหายสังหาร รับฟังเพียงคำสั่งของเจียงสิงเลี่ย ใจของนางหวั่นผวาเป็นบ้า...ไม่สิ หวั่นผวาเป็นสิบ ๆ บ้า
ข้าก็แค่เหวี่ยงเก้าอี้ไปตัวเดียวเองนี่นา
จำเป็นต้องทำลายศาลาหยกโปรยปรายของข้าราบเป็นหน้ากลองเลยหรือ?
ต่อให้จำเป็น เจ้าก็ควรถามข้าก่อนว่าข้ายอมหรือไม่ จริงหรือไม่?