เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 262 เฮ้อ ช่างน่าหวาดหวั่น
จันทร์เสี้ยวแขวนสูงกลางนภา แสงจันทร์ขาวกระจ่างและเย็นเยียบ
เหลิ่งเยวี่ยใช้สองมือจับราวไว้ แผ่นหลังเย็นชางดงามทว่าหม่นหมอง ราวกับไม่ว่าผู้ใดในโลกนี้ก็ไม่อาจเข้าใกล้นางได้
ในดวงตาดำขลับของเย่เฟิงเหมียนวาบประกายจิตสังหาร ทว่าการเคลื่อนไหวของมือกลับไม่เคยหยุดลง
ยามนี้เหลิ่งเยวี่ยหันหลังให้เขา ไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อยว่าเขากำลังทำอะไร
ดังนั้นหากเขาลงมือกับนางในตอนนี้ เรื่องราวมากมายก็จะคลี่คลายได้โดยง่าย
เพียงแต่ไม่รู้ว่าถึงตอนนั้น เย่จิ่วเฉินกับเย่โม่หานสองคนนั้นจะคิดบัญชีกับเขาอย่างไร
ครั้นคิดถึงตรงนี้ มุมปากของเย่เฟิงเหมียนก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มแฝงนัยลึกซึ้ง ฝ่ามือใหญ่ที่อัดแน่นด้วยพลังภายในและจิตสังหารพลันมาถึงแผ่นหลังของเหลิ่งเยวี่ย
ทว่าจังหวะนั้นเอง เหลิ่งเยวี่ยกลับเอ่ยขึ้นเบา ๆ อย่างไม่ทันตั้งตัว
“เจ้าว่าเหตุใดถึงไม่รู้จักจำเสียบ้างเล่า?”