เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 259 เจ้าต้องชดเชยข้า
ราตรีค่อย ๆ เลือนหาย ขอบฟ้าพลันเริ่มสว่างขึ้นเล็กน้อย
เหลียนอิ๋งยืนก้มตัวอยู่ตรงหน้าเจียงสิงเลี่ย คอยสังเกตสีหน้าของเขาอย่างระมัดระวัง
การลอบสังหารเหลิ่งเยว่ล้มเหลว
สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าเขาต้องฝืนใจเพียงใดจึงจะกล้ารายงานข่าวนี้แก่เจียงสิงเลี่ย
ตั้งแต่เจียงสิงเลี่ยได้ยินข่าวจนถึงตอนนี้ ใบหน้าก็ไม่เคยเผยอารมณ์ใดแม้แต่น้อย เหลียนอิ๋งถึงกับรู้สึกเหมือนตนยังไม่ได้รายงานข่าวนี้แก่เขาเสียด้วยซ้ำ
ปกติเจียงสิงเลี่ยเป็นคนเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ทว่าตอนนี้กลับยากจะหยั่งอารมณ์ เหลียนอิ๋งรู้สึกเพียงว่าหัวใจในอกแทบกระเด็นขึ้นมาติดคอ
เขาอยากให้เจียงสิงเลี่ยเดือดดาลแล้วระบายโทสะออกมาเสียยังดีกว่า ต้องมาหวาดผวากับท่าทีที่ยากจะคาดเดาเช่นนี้
เจียงสิงเลี่ยสงบนิ่งเกินไป ความสงบนั้นราวกับก่อนพายุโหมกระหน่ำ แม้แต่โมเลกุลในอากาศยังแผ่ความกดดันจนผู้คนแทบหายใจไม่ออก