เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 257 เจ้า ไสหัวออกไป
หากพูดถึงคนที่เหลียงเฉี่ยนเกลียดที่สุด ในโลกนี้มีอยู่สองคน
คนหนึ่งคือเหลิ่งเยวี่ยในอดีต
ทุกครั้งที่เหลิ่งเยวี่ยในอดีตพบเหลียงเฉี่ยน รับรองได้ว่าต้องก่อศึกนองเลือดจนผู้คนแตกตื่นอยู่ร่ำไป มักจะหาเรื่องขัดคอนาง เจอหน้าก็ทะเลาะกัน
อีกคนก็คือองค์ชายเจ็ดแห่งแคว้นต้าโจว เย่เฟิงเหมียน
เพียงแต่เย่เฟิงเหมียนไปอยู่ด่านชายแดนตั้งแต่เนิ่น ๆ ทั้งยังไม่กลับเมืองหลวงอยู่หลายปี เหลียงเฉี่ยนจึงลืมไปนานแล้วว่ามีคนผู้นี้อยู่
แต่เหลียงเฉี่ยนไม่เคยคิดเลยว่าสักวันหนึ่งจะได้พบเขาในแคว้นซีเหลียง
เจอกันก็เจอกันไปเถอะ แต่แม่งเอ๊ย เขายังเรียกนางว่ายัยบ้าเหมือนเมื่อก่อน ปากพล่อยไม่เปลี่ยน
ราวกับจักรวาลน้อย ๆ ในตัวเหลียงเฉี่ยนกำลังจะระเบิด นางเบิกตากลมโต ดวงตาดูราวกับมีเปลวไฟลุกโชน
เย่เฟิงเหมียนชอบเห็นเหลียงเฉี่ยนทำท่าเช่นนี้ที่สุด จึงหัวเราะเสียงดังอย่างอารมณ์ดีทันที