กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 255 ก็เจ้านั่นแหละ คนที่นั่งยองบนกำแพง
ราตรียังคงดำเนินต่อไป การสังหารใต้ราตรีก็ยังไม่หยุดลง
ชายชุดดำทั้งสามสบตากันอย่างรวดเร็ว รู้กันโดยไม่ต้องเอ่ย จากนั้นชายชุดดำคนหนึ่งก็ถอนตัวออกจากการต่อสู้กับเหลิ่งเยวี่ย แล้วถือกระบี่พุ่งเข้าโจมตีคนที่นั่งยองอยู่บนกำแพง
คนที่นั่งยองอยู่บนกำแพงเห็นดังนั้น ในใจก็สบถว่าเวรเอ๊ย
ปากอสรพิษไม้ไผ่ หางต่อหัวเสือ แม้ทั้งสองสิ่งจะไม่เป็นพิษ แต่ใจสตรีนั้นมีพิษร้ายที่สุด
คนโบราณไม่เคยหลอกข้าเลยจริง ๆ
เวลานี้คนที่นั่งยองอยู่บนกำแพงไม่มีเวลามาบ่นแล้ว ทำได้เพียงต่อสู้ฟาดฟันกับชายชุดดำที่พุ่งเข้าโจมตีตน
เหลิ่งเยว่เห็นแล้วก็แอบสะใจเป็นที่สุด
ดูเรื่องสนุกของข้า ใช่ว่าใครก็ทำได้หรือ?
น่าขันจริง ๆ