เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 247 ผู้เชี่ยวชาญด้านขัดคอมาร้อยปี
ฮูหยินหนิงเซียงยืนนิ่งอยู่กับที่ มือทั้งสองข้างที่ห้อยอยู่ข้างกายกำแน่น ราวกับมีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะสะกดเปลวเพลิงแห่งความแค้นที่ลุกโชนอยู่ในใจ และควบคุมร่างกายไม่ให้พุ่งเข้าไปหาอีกฝ่ายได้
หนิงเซียง ใจเย็น! ใจเย็นเข้าไว้!
ตอนนี้เจ้าเป็นหนิงเซียง เป็นคนที่แตกต่างจากเมื่อก่อนโดยสิ้นเชิง
แม้จะพร่ำเตือนตนเองในใจเช่นนี้ไม่หยุด ร่างของหนิงเซียงก็ยังสั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่ โดยเฉพาะเมื่อเห็นท่าทีสบายอกสบายใจของเหลิ่งเยวี่ย ราวกับไม่เห็นนางอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย
เมื่อก่อนนางก็เป็นเช่นนี้
ผ่านมาตั้งนานแล้ว นางก็ยังปฏิบัติต่อตนเช่นนี้!
หนิงเซียงเบิกดวงตาที่แดงก่ำไปด้วยเส้นเลือด จ้องเหลิ่งเยวี่ยเขม็ง ชั่วขณะหนึ่งนางแทบคิดว่าตนเองกำลังจะเสียสติ
ยังดีที่เสียงของเจียงทิงไป๋ดังขึ้นมาได้ทันเวลา
“หนิงเซียง ยังไม่เข้ามาคารวะเถ้าแก่แห่งหอหลัวอวี้ แม่นางเหลิ่งเยวี่ยอีกหรือ”