กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 227 ถ้าใจไม่กว้างคงอยู่ไม่รอดสินะ
เหลิ่งเยว่กับเย่จิ่วเฉินเดินไปพลางคิดอย่างจดจ่อ ทั้งสองไม่ทันสังเกตคนที่จู่ ๆ ปรากฏตรงหน้า เกือบเดินชนเข้าให้แล้ว
เย่จิ่วเฉินเป็นคนแรกที่ได้สติ รีบคารวะเหลิ่งฉือที่หน้าดำคร่ำเครียด
“แม่ทัพ…”
“เรียกแม่ทัพอะไรกัน ที่นี่คือซีเหลียง พวกเราควรระวังหน่อย เรียกข้าว่าท่านลุง”
“ท่านลุง!”
หากพูดถึงการเชื่อฟัง เย่จิ่วเฉินทิ้งห่างเหลิ่งเยว่ไปสิบแปดช่วงถนน
เหลิ่งเยว่กลอกตาใส่เย่จิ่วเฉินอย่างไม่เกรงใจ จากนั้นก็หันไปมองเหลิ่งฉือ
“ท่านพ่อ คราวหน้าจะออกมา ช่วยส่งเสียงบอกกันก่อน ได้หรือไม่?”
คนตกใจเพราะคนทำเอาหัวใจวายได้เลยนะ เข้าใจหรือไม่?