เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 225 เช่นนี้ได้อย่างไร
เหลิ่งเยวี่ยยังคงหลับตาพริ้มอย่างเกียจคร้าน ครั้นได้ยินเย่จิ่วเฉินพูดเช่นนี้จึงค่อย ๆ หันตัวกลับไป มองเขานิ่ง ๆ
“รู้แล้วหรือ?”
เย่จิ่วเฉินยิ้ม “เจ้าแสดงงิ้วเรื่องนั้นออกมา ต่อให้ข้าไม่อยากรู้ก็คงยาก”
ตัวน้อยในใจของเหลิ่งเยวี่ยเบ้ปาก
“อืม เดิมทีข้าก็ไม่ได้คิดจะปิดบังเจ้า”
พูดจบเหลิ่งเยวี่ยก็หันกลับเข้าห้อง
เมื่อเห็นดังนั้น คิ้วกระบี่ของเย่จิ่วเฉินก็ขมวดมุ่นเล็กน้อย ก่อนจะเดินตามเหลิ่งเยวี่ยเข้าไปในห้อง
เหลิ่งเยวี่ยไม่ยอมให้คนอื่นเข้า แต่เย่จิ่วเฉินมักปีนหน้าต่างห้องนางเป็นประจำ จนแทบจะรู้กิจวัตรของนางหมดแล้ว เหลิ่งเยวี่ยจึงไม่คิดจะปกปิดอะไรให้ยุ่งยากอีก นางหาที่วางเท้าในห้องแล้วกระโดดดึ๋ง ๆ ไปยังหน้าต่าง
หน้าต่างชั้นสามได้รับการออกแบบเป็นพิเศษ คล้ายกับหอชุนเจียง ด้านนอกมีม่านลูกปัดชั้นหนึ่งช่วยบดบังสายตาจากภายนอกไม่ให้มองเห็นข้างในได้เป็นอย่างดี