กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 154 คำถามเชิงปรัชญาสามข้อรวด
“เยวี่ยเอ๋อร์—”
“เหลิ่งเยวี่ย—”
“คุณหนู—”
เสียงร้องเรียกอย่างปวดร้าวแทบขาดใจ ดังสนั่นไปทั่วหุบเขาพร้อมกับอสนีบาตที่ฟาดลงมาอย่างฉับพลัน
ฝนห่าใหญ่เทกระหน่ำลงมา ภาพตรงหน้าเย่จิ่วเฉินพร่าเลือนขึ้นทุกที สมองของเขาอื้ออึง ทว่ายังคงได้ยินเสียงร้องเรียกแหบพร่าปวดร้าวเหล่านั้นอย่างชัดเจน ดังก้องซ้ำไปซ้ำมาไม่หยุด
โลกพลันตกอยู่ในความมืดมิด
……
เมื่อตื่นขึ้นมา เหลิ่งเยวี่ยก็พบว่าตนกำลังนอนอยู่ในสถานที่แปลกตา
ห้องเรียบง่าย สะอาดสะอ้านเป็นระเบียบ