เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 102 อายุมากแล้ว หัวใจรับไม่ไหว
น้ำชาในถ้วยยังร้อน ไอน้ำสีขาวลอยกรุ่นขึ้นมาเป็นสาย
ฮูหยินผู้เฒ่าเหลิ่งถือถ้วยชาอยู่ แต่นิ้วกลับออกแรงกำแน่นโดยไม่รู้ตัว
สกุลเจียงขยับตัวนั่งหลังตรงขึ้นเล็กน้อย
“ตอนที่ข้าอภิเษกเชื่อมสัมพันธ์มาแคว้นต้าโจว เสด็จแม่เพิ่งประสูติฮ่องเต้ให้ข้า เมื่อนับดู ข้ามาแคว้นต้าโจวได้สิบหกปีแล้ว ฮ่องเต้ของข้าปีนี้ก็อายุครบสิบหกพอดี
แม้จะอายุน้อยกว่าเยวี่ยเอ๋อร์อยู่เล็กน้อย แต่ฮ่องเต้ของข้าเป็นพระโอรสที่ประสูติจากฮองเฮาแห่งแคว้นซีเหลียง เป็นพระโอรสสายเอกเพียงพระองค์เดียวของเสด็จพ่อ ในภายหน้าไม่แน่ว่าจะได้สืบทอดราชบัลลังก์
ให้เยวี่ยเอ๋อร์เป็นน้องสะใภ้ของข้า เป็นฮองเฮาของแคว้นซีเหลียง ก็นับว่าเป็นการให้เกียรตินางแล้ว
ฮูหยินผู้เฒ่าเหลิ่ง ท่านว่าใช่หรือไม่?”
เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าเหลิ่งได้ยินมาถึงตรงนี้ สีหน้าก็หม่นคล้ำลงอย่างสิ้นเชิง
นางรู้ว่าสกุลเจียงต้องเลือกคู่ครองให้เหลิ่งเยวี่ยแน่ แต่คิดไปคิดมาก็ไม่เคยคิดว่าสกุลเจียงจะให้เหลิ่งเยวี่ยแต่งไปแคว้นซีเหลียงโดยตรง