เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 100 ช่างเหลือจะกล่าว
เหลิ่งเยวี่ยรู้สึกว่าตนกับวังจักรพรรดิแห่งแคว้นต้าโจวแห่งนี้ช่างมีวาสนาต่อกันไม่น้อย
มิฉะนั้นเหตุใดเจ้าของร่างเดิมจึงแทบไม่ได้เข้ามา แต่พอนางมาอยู่ที่นี่กลับต้องวิ่งมาหลายครั้งหลายครา
ตำหนักเฟิ่งชี เป็นตำหนักบรรทมของจักรพรรดินีสกุลเจียง
เหลิ่งเยวี่ยกับฮูหยินผู้เฒ่าเหลิ่งยืนรออยู่ด้านนอกตำหนัก ให้นางกำนัลเข้าไปแจ้งแก่สกุลเจียง
ไม่นานนัก นางกำนัลน้อยก็กลับมา
“ฮูหยินผู้เฒ่าเหลิ่ง คุณหนูเหลิ่ง พระจักรพรรดินีกำลังบรรทมกลางวัน ขอให้ทั้งสองท่านรออยู่ที่นี่สักครู่ เมื่อพระจักรพรรดินีตื่นแล้วจะทรงเรียกพบ”
นางกำนัลน้อยกล่าวจบด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ไม่รอให้เหลิ่งเยวี่ยกับฮูหยินผู้เฒ่าเหลิ่งตอบ ก็หันหลังวิ่งกลับเข้าไปในตำหนักทันที
เหลิ่งเยวี่ยถูกลมปะทะหน้าเข้าอย่างจัง ชั่วพริบตาก็เย็นชาลงทั้งตัว
ดูท่าคนที่มาคราวนี้จะเจตนาไม่ดีจริง ๆ