เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 89 ข้าไม่รับผิดแทนหรอกนะ
ใบหน้าซีดขาวของเหลิ่งรั่วเสวี่ยในที่สุดก็มีสีเลือดขึ้นมาบ้าง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะถูกทำให้โกรธหรือไม่
นางไม่เคยคิดเลยว่าเหลิ่งเยวี่ยจะหนีขึ้นไปบนต้นไม้ แถมยังไม่ยอมลงมาอีก
อย่าว่าแต่เหลิ่งรั่วเสวี่ยคิดไม่ถึงเลย แม้แต่เหลิ่งเยวี่ยเองก็คิดไม่ถึงเหมือนกัน
แต่ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าเจ้าตัวดีจะคิดเล่นงานนาง ยังจะเข้าไปให้อีกฝ่ายเล่นงาน นั่นไม่เรียกว่าไม่รู้จักใช้สมองหรือ?
ในฐานะยอดคน จะไปใส่ใจรายละเอียดพวกนี้ทำไม
ใบหน้าของเหลิ่งรั่วเสวี่ยเปลี่ยนจากแดงเป็นขาว แต่เกรงว่าจะทำให้เหลิ่งเยวี่ยระแวง นางจึงได้แต่ฝืนรักษาสีหน้าไม่ให้เปลี่ยนแปลงชัดเจนนัก
“พี่หญิงไม่อยากรู้หรือว่าวันที่ข้าแต่งงานเกิดเรื่องอะไรขึ้น?”
เหลิ่งรั่วเสวี่ยครุ่นคิดอยู่นาน ในที่สุดก็หยิบไม้ตายออกมา
แม้นางไม่ได้ประสบเหตุการณ์หลังจากนั้นด้วยตนเอง แต่จนถึงตอนนี้ก็พอเดาเรื่องราวได้คร่าว ๆ แล้ว