เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 86 ความสัมพันธ์แบบถูกถีบตกจากรถม้า?
หวังเต๋อไห่พาคนกลับไปตามทาง องครักษ์เงาชุดเทาของเย่จิ่วเฉินก็ถอนกำลังตามไป
แสงอาทิตย์อุ่นจาง สายลมพัดผ่าน ทุกสิ่งเงียบสงบ ราวกับไม่มีเรื่องใดเกิดขึ้น
มีเกี้ยวจอดอยู่หน้าจวนแม่ทัพพิทักษ์แคว้น
เกี้ยวประดับตกแต่งงดงาม เพียงมองก็รู้ว่าไม่ใช่ของที่คนธรรมดาใช้กัน
ลวี่อู๋ก้าวเข้าไปประคองเหลิ่งรั่วเสวี่ยลงมา
ใบหน้าเหลิ่งรั่วเสวี่ยแต่งแต้มเครื่องประทินโฉมอย่างประณีต แต่ก็ยังปิดบังความอ่อนแอและซีดเซียวไม่ได้
ลวี่อู๋กล่าวด้วยน้ำเสียงกังวล “คุณหนู ร่างกายท่านยังไม่หายดี หมอบอกแล้วว่าห้ามโดนลม อีกทั้งองค์ชายสี่ก็ไม่ได้มาด้วย เหตุใดท่านต้อง...”
เหลิ่งรั่วเสวี่ยมองป้ายหน้าจวนแม่ทัพ ก่อนเอ่ยตัดบทลวี่อู๋อย่างหนักแน่น “ไม่มีองค์ชายสี่ ข้าก็กลับมาเองได้
วันนี้เป็นวันที่ข้าแต่งงานครบ 3 วันและกลับมาเยี่ยมบ้าน หากข้าไม่กลับมา คนตระกูลเหลิ่งคงคิดว่าข้ามีชีวิตไม่ดี”