เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 84 เดี๋ยวข้าช่วยท่านรื้อฟื้นความจำเอง
ภายในคุกมืดสลัว ความเย็นยะเยือกราวกับแรงกดดันที่ไร้รูปร่างโอบล้อมรอบกายคนอย่างหนาแน่น จนแทบหายใจไม่ออก
หลี่มี่ยังคงหมอบราบอยู่กับพื้น ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้า
เสียงของเย่โม่หานลอยเข้าหูอย่างเย็นเยียบ ร่างของหลี่มี่ที่เดิมก็สั่นไม่หยุดอยู่แล้ว ยิ่งสั่นหนักกว่าเดิม
ถึงกระนั้นเขาก็ยังกัดฟันแน่น
“กระหม่อม…สมควรตาย!”
“เจ้าสมควรตายจริง ๆ”
เย่โม่หานตอบอย่างเรียบเฉย “ความผิดฐานขายตำแหน่งราชการ แม้ยังไม่ถึงขั้นลงโทษประหารทั้งเก้าชั่วโคตร แต่ก็เพียงพอให้เจ้าถูกม้าห้าตัวแยกร่างแล้ว”
พูดถึงตรงนี้ เย่โม่หานจงใจเว้นจังหวะ หรี่ตาลงเล็กน้อย มองหลี่มี่อย่างสงบนิ่ง
“เช่นนั้นองค์ชายผู้นี้จึงใคร่รู้เหลือเกินว่า อะไรกันแน่ทำให้ใต้เท้าหลี่วิ่งไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้เพื่อรับสารภาพ รนหาที่ตายด้วยตัวเอง!”