เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 78 หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย
ท้องฟ้าใสกระจ่างราวถูกชำระจนหมดจด ดวงตะวันแดงฉานผุดพ้นขอบฟ้าพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด แผ่แสงสว่างปกคลุมทั่วทั้งผืนดิน
หลังเย่จิ่วเฉินได้รับการปรนนิบัติจากบ่าวไพร่จนล้างหน้าบ้วนปากเสร็จ เพิ่งเตรียมจะรับประทานอาหาร เยว่เฉิงก็เดินเข้ามาในห้องอย่างเร่งรีบ
“นายท่าน!”
เย่จิ่วเฉินรับคำด้วยสีหน้าสงบนิ่ง จากนั้นก็ไล่บ่าวไพร่ที่ปรนนิบัติอยู่ข้างกายออกไปทั้งหมด เหลือไว้เพียงเยว่เฉิงคนเดียว
เมื่อภายในห้องเหลือเพียงเย่จิ่วเฉินกับเยว่เฉิงสองคน เยว่เฉิงจึงโน้มกายเข้าใกล้เย่จิ่วเฉิน แล้วรายงานเสียงต่ำ
“นายท่าน เกิดเรื่องผิดคาดขึ้นเล็กน้อย”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น คิ้วตาที่สงบนิ่งของเย่จิ่วเฉินก็ขยับเล็กน้อย
เยว่เฉิงกล่าวต่อว่า “เป็นไปตามที่นายท่านคาดไว้ คนของพวกเราเพิ่งไปถึงจวนเสนาบดีเมื่อคืน ก็พบคนอีกกลุ่มหนึ่งเข้า แม้ทุกคนจะสวมหน้ากากและฟ้ามืด แต่บ่าวยังจำคนหนึ่งในนั้นได้ว่าเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาขององค์ชายสี่”