เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 22 ยังกล้าพูดได้อีกหรือ
เหลิ่งรั่วเสวี่ยเดินหน้าบึ้งตึงด้วยความโกรธมาถึงหน้าประตูเรือนของฮูหยินผู้เฒ่าเหลิ่ง นางหยุดตั้งสติอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสั่งกำชับลวี่อู๋
เมื่อครู่นางกำลังโมโห จึงไม่ได้ใส่ใจนักพรตหวยหมิง ตอนนี้พอคิดดูแล้ว จำเป็นต้องปลอบประโลมคนผู้นั้นเสียก่อน มิฉะนั้นอาจเกิดเรื่องขึ้นได้ง่าย
ลวี่อู๋รับคำสั่งแล้วจากไป เหลิ่งรั่วเสวี่ยจึงเข้าไปพบฮูหยินผู้เฒ่าเหลิ่ง
หลังถูกโยนออกมา เหลิ่งรั่วเสวี่ยดูสะบักสะบอมอยู่ไม่น้อย ยิ่งประกอบกับใบหน้าที่เปื้อนน้ำตา ก็ยิ่งดูราวกับได้รับความอยุติธรรมใหญ่หลวง
“ฮูหยินผู้เฒ่า ท่านต้องให้ความเป็นธรรมแก่คุณหนูรองนะเจ้าคะ ไม่ต้องพูดถึงว่าช่วงนี้คุณหนูใหญ่ไม่เคยมาคารวะท่านเลยสักครั้ง แค่สิ่งที่นางทำในวันนี้ ก็สมควรต้องอบรมสั่งสอนกันเสียบ้างแล้ว”
แม่นมกู้ซึ่งอยู่ข้างกายฮูหยินผู้เฒ่าเดิมทีก็ไม่ชอบที่เหลิ่งเยวี่ยถูกเหลิ่งฉือตามใจจนเอาแต่ใจอยู่แล้ว บัดนี้กลับเอาแต่ใจถึงขั้นไม่เห็นหัวแม้แต่ฮูหยินผู้เฒ่าเหลิ่ง นางย่อมทนไม่ได้
ฮูหยินผู้เฒ่าเหลิ่งกินเจสวดมนต์ภาวนามาหลายปี จิตใจจึงมั่นคงกว่าผู้อื่น