กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 512 ไม่ใช่ผนึกหยางตรึงมาร?
มืดมิด
มืดจนมองไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้วของตัวเอง
นี่คือความรู้สึกเดียวที่ลู่จิ่วหยางมีอยู่ในตอนนี้
ไร้ทิศทาง ไร้สุ้มเสียง
กระทั่งความรู้สึกเรื่องเวลายังคล้ายจะเลือนหายไปจนหมดสิ้น
ลู่จิ่วหยางสัมผัสได้เพียงว่าจิตสำนึกของตนกำลังดิ่งลึกลงไปเรื่อย ๆ
ราวกับร่วงหล่นลงสู่ห้วงลึกอันไร้ก้นบึ้ง
ความมืดมิดในการมองเห็นเช่นนี้ดำเนินอยู่ราวสิบนาทีเต็ม
ในที่สุด