กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 505 ดินแดนผีที่พลังหยินควบแน่น
ภายในหมู่บ้านเงียบสงัด มีเพียงแสงไฟริบหรี่ส่องลอดออกมาจากหน้าต่างของบ้านไม่กี่หลัง
ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของดินและหญ้าแห้ง แฝงไว้ด้วยความรู้สึกเยียบเย็นยะเยือก
ขณะที่ก้าวข้ามซุ้มประตูเก่าคร่ำคร่าที่มีอักษรสามตัวเขียนว่า “หมู่บ้านซงหยาง”
ร่างของลู่จิ่วหยางก็ชะงักไป
“เงียบจัง…”
เสียงข้างหูที่เปลี่ยนไปนั้นชัดเจนอย่างยิ่ง
เพียงวินาทีก่อนหน้า ข้างหูลู่จิ่วหยางยังพอได้ยินเสียงแมลงและเสียงลมแว่วมาลาง ๆ
ทว่าแค่ก้าวข้ามซุ้มประตูมา กลับคล้ายถูกครอบแก้วที่มองไม่เห็นครอบเอาไว้
สรรพเสียงข้างหูลู่จิ่วหยางพลันดับวูบลงทั้งหมด